Si Efren Salonga

Astig yung episode ng Lost na napanuod ko kanina (Season 5 Episode 3, Jughead) kasi extra yung Philippines. Ang galing! Nasa isang island sa Pinas sina Desmond at Penny tapos hinahanap niya si Efren Salonga. Ayun nakita niya sa isang kubo na nakikipag inuman. Yun pala manganganak na si Penny at si Efren Salonga yung doktor. Wala lang. Yung mga Lost fans lang ang makakarelate. Hahaha. Naastigan lang ako kasi pinakita yung flag ng Pinas tsaka yung Mabuhay sign. Naalala ko dati sa Alias extra din yung Pinas. Exciting yung Lost ngayong season. Ang daming nangyayari. Pero maganda. Astig yung time travelling nila. Sana bumalik na sina Jack sa island. Tsaka sana ibalik nila si Claire. Tsaka si Charlie!

And speaking of exciting. Malapit na rin yung crossover event sa Greys Anatomy tsaka Private Practice! Shit di na ko makapaghintay. Sino kaya ang pupunta sa Seattle Grace? O sa L.A? Sana multiple episodes yung crossover. At sana din wag nilang patayin si Izzie. Badtrip yun pag ganun. Sana gumaling siya. Lecheng Denny kasi yan sumulpot pa. Die Denny die! Wait, deads na nga pala siya.

Shit Heroes na rin pala next week. Volume four na! Sana naman umayos na yung kuwento. Sana gaya nung season 1 ulit na astig yung plot at storylines. Baka kasi ma cancel yung show sayang naman. Parang yung ginawa nila sa Pushing Daisies tsaka sa Dirty, Sexy, Money. Ang gaganda kaya ng mga yun tapos kinancel lang nila. Badtrip.

Buti na lang may 24 na ulit. Welcome back Jack Bauer! Ganda nung season premier. Akala ko talaga kontrabida na si Tony Almeida. Yun pala undercover lang. Whew! Best show ever! Hahaha. Prison Break din pala maganda! Tsaka House. Tsaka Dexter. Chuck. Merlin. Nip/Tuck. True Blood. Entourage. Desperate Housewives at Ugly Betty din pinapatos ko. Smallville! Tapos may American Idol pa.

Pero ultimate favorite ko talaga ang Friends. Kahit paulit ulit ko tong pinapanuod sa DVD at sa Starworld at ETC hinding hindi ako magsasawa.

Ang nagagawa nga naman ng walang trabaho. Sige next time ulit, nuod pa ko ng Gossip Girl.

XOXO

Button Up

He was born under unusual circumstances.

Last night I finally got hold a copy of The Curious Case of Benjamin Button (okay it’s pirated so what?)and enjoyed every line of it. I am no movie critic but I must say it is one of the best films I’ve ever seen. Who wouldn’t be intrigued by a story of a man who is born old and gets younger as he grows up? Plus it was directed by David Fincher who is a genius by the way. The movie won’t disappoint you even with a runtime of almost three hours. And the cast was excellent! Brad Pitt should have won the golden globes. Or maybe at the Oscars. Cate Blanchett was flawless as always and even performed all her dance scenes. It was really worth watching I promise. Astig talaga.

He really was born under unusual circumstances. But the message of the movie rings true. That our life isn’t measured by minutes, but in moments. That we should make the most out of the short time we’re given with life.

Some of my favorite lines:

“For what it’s worth: it’s never too late or, in my case, too early to be whoever you want to be. There’s no time limit, stop whenever you want. You can change or stay the same; there are no rules to this thing. We can make the best or the worst of it. I hope you make the best of it. And I hope you see things that startle you. I hope you feel things you never felt before. I hope you meet people with a different point of view. I hope you live a life you’re proud of. If you find that you’re not, I hope you have the strength to start all over again.” –Benjamin Button

“You can be as mad as a mad dog at the way things went. You could wear, curse the fates, but when it comes to the end, you have to let go.” –Captain Mike

“Our lives are defined by opportunities, even the ones we miss.” –Benjamin

“Along the way you bump into people who make a dent on your life. Some people get struck by lightning. Some are born to sit by a river. Some have an ear for music. Some are artists. Some swim the English Channel. Some know buttons. Some know Shakespeare. Some are mothers. And some people can dance.” –Benjamin

Where are you christmas?

Akalain mo Pasko na naman.

Parang hindi.

Masama ba kung hindi ko maramdaman ang Pasko ngayong taon?

At ano nga ba ang diwa ng Pasko?

Ibang klase raw tayong mga Pinoy kung mag-celebrate ng Pasko. Kinakarir kumbaga. September pa lang umpisa na ng Christmas countdown. Nagsisimula na rin umihip ang malamig na hangin. Pero mejo lang naman. Walang global warming global warming sa mga Pinoy basta Pasko.

Maririnig mo na rin sa radyo yung mga kantang pamasko. Lahat ng tao napapakanta na ng Jingle Bells. Feel na feel mo na rin ang Christmas spirit dahil pabonggahan na ng Christmas station i.d ang Kapamilya at Kanguso. Sorry solid kapamilya ako eh.

Naalala ko pagkatapos na pagkatapos ng Araw ng mga Patay, ilalabas na ng nanay ko yung Christmas tree para itayo. Bibili na yun ng mga bagong dekorasyon, mga bagong christmas light at mga parol. Hindi yun papatalo sa mga kapitbahay namin. Nanay ko pa! Kung pwede nga lang maglalagay din siya ng snowman at snow angels sa harap ng bahay namin. Pangarap niya kasi ang snow at mag celebrate ng white Christmas.

Umpisa na rin syempre ng gabi-gabing pambubulahaw pangangaroling ng mga bata. At ng simbang gabi. At ng puto bumbong. Last year muntikan ko ng mabuo yung simba. Namiss ko kasi yung unang gabi. Panahon na rin ng mga Christmas party. Last year ilang tshirt din ang natanggap ko. Pero ilan lang yung nagkasya sakin. Laki kasi ng tiyan. May bag din tsaka pabango pala. Masaya yung party sa hospital kasi overflowing yung food at beer. Ayos yun.

Tapos Noche Buena na. Bigayan ulit ng mga regalo. Tapos tapos Bagong Taon naman. Konting pahinga lang handaan na naman.

Ibang klase talaga ang Pasko sa Pinas. Mas masaya. Damang dama.

Pero ngayong taon walang Christmas tree sa bahay. Walang parol o Christmas light. Marahil sa dami ng problemang dumating sa pamilya ko ngayong taon kaya walang nangahas na itayo ito. Sa totoo lang, malungkot dito sa bahay. Wala yung dating siglang nakasanayan kong maramdaman tuwing Pasko.

Wala yung Christmas spirit.

Napatingin ako sa may kapitbahay namin at sa nakasabit niyang parol. Lecheng spirit yan. Di bale na kung hindi ko siya maramdaman. Sa totoo naman, wala sa parol o Christmas tree yung tunay na diwa ng Pasko. Nasa puso yan. Ang mahalaga buo pa rin kaming pamilya. Magpapasalamat na lang ako sa lahat ng dapat kong ipagpasalamat. At humiling na sana sa darating na taon, may magandang bukas na naghihintay.

Isa akong malaking shock absorber

Hindi ako emosyonal na tao. Hindi ko rin naman sinasabing bato ang puso ko. Hindi lang ako sanay ipakita sa ibang tao ang nararamdaman ko. Siguro dahil lumaki kaming ganun. O ako lang yun. Huli yata akong umiyak sa harap ng nanay ko ay nung nahuli niya kaming nagbabike sa harap ng bahay sa halip na matulog. Grade six pa ko nun. Umiyak ako dahil sa sakit ng palo niya.

Hindi rin ako umiyak nung sabay naming panoorin yung pelikula ni Ate Vi na Anak. No.1 Vilmanian kasi ang nanay ko at kahit certified tearjerker pa yung movie, di ko nagawang umiyak. Habang ang nanay ko, gatimba na yata ang luha. Hindi ko alam kung bakit. Nahihiya ako na parang ewan. Abnormal.

Hindi rin ako umiiyak pag may open forum ang barkada nung high school. Ito yung venue namin para ilabas lahat ng sama ng loob sa isat isa. Habang sila ay nagyayakapan at nagiiyakan dahil nagkaayos-ayos na. Ako naman ay pangiti ngiti, patangu-tango, nakikipag kamay sa kung sino man ang dapat kamayan. Mag-iyakan sila hanggang gusto nila.

Sa akin di umiyak yung kaibigan ko nung college ng makipaghiwalay sa kanya yung boyfriend niya. Ako naman si mega comfort. Sa iba naman txt lang, “Dude may problema ako.” Tawag naman ako sabay punta pa sa bahay nila. Mga ganung drama. Tapik lang sa balikat katapat niyan sabay hirit ng “shot na! putanginang problema yan!”

Sa akin din umiiyak nanay ko kapag may problema siya. Kapag may tension sa bahay at wala siyang mahingan ng sama ng loob. Lalo na yung mga bagay na hindi nya masabi sa tatay ko o sa mga kapatid ko. Marami rami yun ah.

Yun yata ang papel ko sa buhay. Ang maging shock absorber.

Pero ayos lang yun sakin. Tingin ko kasi parte yun ng pagiging kaibigan at pagiging anak. Masaya ako pag nakikita kong nakatulong at napagaan ko mga nararamdaman nilang bigat sa dibdib.

Yun siguro ang dahilan kaya hindi ako emosyonal pagdating sa mga problema. Madalas sinasarili ko ang mga ito.  Hindi uso sakin ang mag-share. Kung kaya kong solusyunan ng mag-isa gagawin ko.

Tama na yung ako ang shock absorber, wag na sila. Kung pati ako makikiiyak sa kanila, baka kung ano pa ang mangyari. They’re my problems, it shouldn’t be theirs. Yan ang motto ko.

Abnormal. Pero ito ako.

Tama na nga. Bordering emo na.

Hindi ako Fear Factor material

Naalala ko nung kasagsagan ng audition para sa pinoy fear factor, niyaya ako ni Kuya Dante (kasamahan ko dati sa trabaho) mag audition. Sa dinami dami naman ng tao, ako pa ang niyaya. Eh napakalaki kong lampa. Katawan ko nga di ko mabuhat eh. Palibahasa siya batak ang katawan, siguradong kakayanin niya yung mga stunts. Eh ako? Puro hangin at taba lang ata ang laman ng katawan ko. Syet. Tapos on national tv pa. No way man!

Di ako papasa dun panigurado ko. Unang una, takot ako sa heights. Madali akong malula. Naalala ko nung grade six ako pinilit akong sumakay ng Anchors away sa Enchanted. Nasa dulo pa ako. Tangina talaga yung ride na yun. Akala ko katapusan ko na.

Takot din akong malunod. Dahil hindi ako marunong lumangoy. Kahit langoy aso. Pagtawanan niyo na ako pero hindi talaga. Madalas naman kaming magbeach dati pero ewan ko ba kung bakit hindi ako natuto. Puro lamon kasi inaatupag.

Heights + tubig. Leche first stunt pa lang tanggal na ko.

Pero matibay tibay naman ang sikmura ko kahit paano. Kakayanin ko sigurong kainin kung ano man ang ihain nila. Wag lang dumi o lupa, kalokohan na yun. Actually lately lang ako natuto kumain ng sisiw sa balut. Noong bata ako, lahat ng parte kaya kong kainin maliban sa sisiw. Pakiramdam ko nakatingin sakin yung sisiw with matching tuka at balahibo na para bang nagmamakaawa na huwag siyang kainin. Pero ngayon, wala na kong pakialam. Laman tiyan din yun. Pampatigas pa.

Ng tuhod ungas.

Marami pa kong kinatatakutan. Takot ako sa multo. Ayoko rin sa mga masisikip na lugar, sa mabaho, sa putik. Sa mataong lugar, nakaka overwhelm. Sa simbahan lagi akong nasa likuran. Takot din akong magsalita sa harap ng maraming tao. Yung lahat ng mata nakatitig sa yo.

Takot akong matulog mag isa. Kailangan nakabukas mga ilaw.

Takot din ako sa mascot. Mali, si sherwin pala yun.

Takot ako sa rejection.

Takot akong pumalpak. Magkamali.

Takot akong maiwan sa ere. Gets mo?

At higit sa lahat.

Takot akong mamatay.

—-

Isinulat pagkatapos mapanuod yung stunt na tangkeng punong puno ng mga ahas. Gustong gusto nung mga ahas yung dibdib ni Savanah pansin nyo? Sayang di kinagat. Hehe. Perv.

Iterax

Kung ayaw mong matulog magpatulog ka!

Kung nakakapagsalita lamang ang kumot at unan ko, marahil namura na ko ng mga ito sa paulit-ulit na pagbangon at paghigang ginawa ko kagabi. Tinamaan naman ng magaling bakit kasi inatake na naman ako ng anxiety attack. Napakadali naman ang matulog. Number one hobby ko ata to dati. Ipipikit mo lang mga mata mo at dadalhin ka na sa kung saang lugar. Nakarating na ko ng Japan dati eh. Wish ko Disneyland naman next time.

Pero iba kagabi, kahit anong pikit ang gawin ko ay di ko magawang makatulog. Nagsimula ito ng maospital ako dahil sa hyperventilation syndrome. Nagising ako isang gabi na hinahabol ang aking paghinga at namamanhid ang buong katawan. Dalawang araw din ako sa ospital. Karamihan daw sa mga tao na may panic disorder ang nakakaranas ng hyperventilation. Simula noon ay hirap na akong makatulog, lalo na sa gabi. Pakiramdam ko kasi ay mauulit na naman ang nangyari sa akin at malala pa, pakiramdam ko anytime ay aatakihin ako sa puso. In short, napapraning ako.

Stress lang daw ako sabi ng duktor ko. Kaya brown bag lang daw ang katapat kapag naghahyperventilate ako. Pero dahil sa kapraningan ko ay humingi ako ng gamot pampatulog at pampawala ng anxiety. Ilang buwan din akong umiinom ng Valium at kalaunan ay naging Iterax na lang. Unti unti ay sinanay kong hindi uminom ng gamut. Kumbaga last resort na yung Iterax kapag wala na talaga kong magawa. Kapag suko na.

It’s all in the mind sabi ng mga kaibigan at kakilala ko. Pero napakahirap palang kalaban ang sariling utak. Yun tipong pagod na pagod na ang katawan mo at gusto ng magpahinga pero yung diwa mo gising na gising pa. Naranasan ko na minsan ang matulog sa sahig sa tabi ng pinto. Nung minsan naman nakaupo at nakasandal sa pader. Ito lang kasi yung pinakakomportableng posisyon para ako makatulog.

One year and two months na nung maospital ako. Pero hanggang ngayon hindi pa rin ako makawala sa bangungot kong yun. Hanggang ngayon may multo pa rin akong nilalabanan.

Mag-aalas kwatro kaninang umaga ng tuluyan akong makatulog.

Dalawang Iterax.

Shit. Talo na naman ako.

Hiro Nakamura

Mahirap talaga ang walang trabaho. Nakakayamot. Nakakabagot. Nakakainis. Minsan di ko maiwasan sisihin ang sarili ko sa mga maling desisyon ko sa buhay. Maling mali talaga. Pero kung hindi ko naman ginawa, mabubuhay naman ako sa mga what ifs na kaekekan. Sana ako na lang si Hiro, kayang bumalik sa nakaraan. Para madaling itama yung mga pagkakamaling nagawa ko. Para isang pikit ko lang, kaya kong bumalik, batukan ang sarili ko at sabihing, “Tanga! Wag kang magreresign. Akala mo ba madaling humanap ng trabaho? Magsisisi ka dahil 3 months from now uuwi kang bigo, luhaan at walang kapera pera. Wala ka na ring pang starbucks. Wala na ring planner.Gusto mo ba yun? Ha? Ha?”

Oo na nga eh. Mali na kung mali.. Sa tingin mo ba hindi ko alam yun? Tapos na eh. Nagawa ko na. Move on na dapat. Pero bakit ganun? Ang hirap ibalik yung dati. Parang ang daming nagbago. Wtf?? 3 months lang naman akong nawala. Pero pakiramdam ko 3 years na yung lumipas. Well at least I tried. Di man natupad yung mga plano ko ngayon, hindi ibig sabihin na hindi na mangyayari. Tama naman di ba? Heto na naman ako, hinahanapan ko na naman ng tamang rason yung mga maling desisyon ko sa buhay.

Siguro nga totoo yung “you are who you are, not what you do”. Minsan ibinabase natin ang ating pagkatao sa kung ano ang ginagawa natin sa ating mga buhay. Sa kung anong estado, kung anong narating, anong natapos, anong meron, anong wala. Sa mga tama at maling desisyon sa buhay. Minsan mas madaling matandaan yung mga “maling desisyon” na sa tingin ng iba ay nagawa mo. Ang hirap kalimutan yung kahihiyan at mga disappointments na dala ng mga desisyong yun.

Pero ngayon, iniisip ko na lang, walang tama at maling desisyon. Lahat to nakatulong sa kung ano man ako ngayon. Sabi nga ni KC, I’m not perfect. Yung mga “maling” desisyon ko, experience na matatawag. Para next time, alam ko na. Wala ng sisihan. Tama na ang mukmok. Past is past.

Kalat

Dala na rin siguro ng kabagutan kaya naisip kong maghalungkat ng mga luma kong gamit. Hobby ko kasing magtago ng mga bagay bagay na kung iisipin mo ay mga kalat lamang pero may mga sentimental value pala. O sa tingin ko lang meron. Minsan nag away na kami ng nanay ko dahil muntikan na niyang itapon ang mga “kalat” ko. Sa tingin niya kasi ay mga basura lang ang mga yun. Hindi niya naintindihan ang mga alaala sa likod ng mga papel, resibo, balat ng candy, kaha ng yosi , ballpen na walang tinta, bato (as in rock po),love letter, syringes (walang needles), mga lumang i.d at kung anu ano pang bagay mula sa nakaraan. Hindi niya alam na ito ang mga bumuo ng kung sino ako ngayon. Hehe, ang chummy ko. Minsan masarap alalahanin ang mga kwento at mumunting karanasan na dala ng mga ito. Heto ang ilan sa mga “kalat” ko:

dsc007313Name tag at scratch paper ko nung sumali kami sa Battle of the Brains (may halong pagyayabang) ni JFJR*. Ito yung quiz show dati sa Channel 9 na host si David Celdran at sponsor ang Uniwide. Tuwang tuwa kami dahil school namin ang napili sa district namin. Grade 6 ako nun at sa Uniwide Tarlac ginawa ang Provincial round. Hindi kami nakarating ng Manila dahil natalo kami sa first round pa lang. Hindi ko na maalala kung magkano ang napanalunan naming pera (siguro konti lang yun kasi nga talo) pero naaalala ko nung pinalabas ito sa TV after 1 week. Excited kaming lahat dahil first time na makikita ang mukha ko sa national TV. Sayang nga lang dahil hindi namin nairecord sa betamax o VHS yung episode. Kitang kita ko ang kaba sa mukha ko habang pinapanuod yun, at kitang kita ko rin kung paano hilahin ni JFJR and tshirt ko para sabihin ang sagot sa tanong ni David. Tawa kami ng tawa dahil halos mahubaran na ko sa pagkahila niyang yun sa damit ko. Shit, nakakahiya. Tanginang milk yun.

*JFJR stands for Jose Francisco Jeffrey Roberto. Yan ang buong pangalan ng team mate ko.

dsc00748I.D ko nung mag attend ako sa 36th National Rizal Youth Leadership Institute (NRYLI)* sa Baguio City. Memorable ito (may halong pagyayabang ulit) dahil ako ang pinakabatang delegate, 2nd year high school lang ako nun at yung iba, college students na lahat galing sa ibat ibang eskwelahan sa buong bansa. Masaya yung experience, marami akong natutunan at nakilalang mga bagong kaibigan. Dito rin nabuo ang pangarap kong mag-aral sa UP.

*NRYLI is dedicated to train the future leaders of our land. Operating under the aegis of the Order of the Knights of Rizal, it employs Rizalism as a primary molding tool to create a different kind of leadership training.

dsc00753Isa sa mga pampalipas oras naming gawin nung 2nd yr college. Isang papel. Isang tanong. Sabay iikot sa buong klase upang sagutan. Mga kwentong laugh trip ang kalalabasan. Ibat ibang topic bawat araw pero madalas ay ang walang kapararakang pang insulto sa mga instructor. Tama, ako ang pasimuno nito dahil ako ang nagtago ng mga ebidensya. Nakakamiss ang college. Nakakamiss yung laro namin. At shempre nakakamiss ang mga kaibigan at kaklase ko. Na sumumpang walang laglagan kapag nagkabistuhan. Panks nga eh!

A day in the life

Woke up on the wrong side of the bed today. But which side is right anyway? Ha! I had this dreaded feeling that something is gonna go wrong or somone will screw up my entire day. Waking up heavy headed (after 8 hours of sleep?) is not a good start. Then I turned on the TV and saw that Bolante, the alleged architect of the P728 million fertilizer fund scam went to a hospital instead of jail. Leche cia! They were claiming that his blood pressure spiked and he was complaining of chest pains. So lame! That is just guilt talking kamo. But enough of politics. Hehe. Did enjoy breakfast though. Had fried rice, egg, danggit and gatas ng kalabaw (to die for combination). And a nice conversation with papa. Checked on my phone to see 3 missed calls, apparently the battery went dead (again) and I might have to buy a new one. Which I cant do coz I’m broke. Nice. Spent the rest of the day catchin up on Prison Break ( Season 4 is way exciting than Season 3) and Naruto. Asuma is dead! Aargh. And I started rereading HP Half Blood Prince, in preparation for the upcoming movie. Lapit na, July next year? Hehe. Then at about 7pm I went to see Jerg and we had coffee (libre nya), catchin up on things. Robinsons Tarlac is almost finish btw (it’s beside Starbucks). Jerg was telling me how tired his work was. 13 hour shift is taking a toll out of him. He gained some weight though unlike a few months before. He’s thinking of quitting his job and pursue our great plans. Haay. We and our great plans. Hope it works out for us.

Post pahabol:

The hunt for Starbucks Planner 2009 will start on November 4. Cant wait. Kahit isa lang Lord. :p

Possum

Learned something new today while browsing the internet. I am a possum sleeper. Curling up and falling asleep when i feel overwhelmed with emotions. Yep, i do that a lot especially when anxiety strikes in. It started ever since I was hospitalized. I dont like being awake to think about it, so I’ll go to sleep. I even took pills for a while. Sometimes I sleep for 10-12 hours but I feel as if I am sleeping my life away. Is that bad? Using sleep to escape uncomfortable emotions, boredom and reality in general? I’ve also noticed that the more bummed out I am the more likely I am to want to go to bed. Hehe. Maybe not having a job causes all these. Hmmm. Hindi siguro.

Anyways, I’m off to bed. It’s 8 pm. Damn

Post pahabol:

Some studies have found that sleeping nine hours or more a night may have a negative impact on health. However, the evidence is not clearly as data showing that too little sleep (four to five hours) can lead to illness, accidents and lowered productivity.