Isa akong malaking shock absorber

Hindi ako emosyonal na tao. Hindi ko rin naman sinasabing bato ang puso ko. Hindi lang ako sanay ipakita sa ibang tao ang nararamdaman ko. Siguro dahil lumaki kaming ganun. O ako lang yun. Huli yata akong umiyak sa harap ng nanay ko ay nung nahuli niya kaming nagbabike sa harap ng bahay sa halip na matulog. Grade six pa ko nun. Umiyak ako dahil sa sakit ng palo niya.

Hindi rin ako umiyak nung sabay naming panoorin yung pelikula ni Ate Vi na Anak. No.1 Vilmanian kasi ang nanay ko at kahit certified tearjerker pa yung movie, di ko nagawang umiyak. Habang ang nanay ko, gatimba na yata ang luha. Hindi ko alam kung bakit. Nahihiya ako na parang ewan. Abnormal.

Hindi rin ako umiiyak pag may open forum ang barkada nung high school. Ito yung venue namin para ilabas lahat ng sama ng loob sa isat isa. Habang sila ay nagyayakapan at nagiiyakan dahil nagkaayos-ayos na. Ako naman ay pangiti ngiti, patangu-tango, nakikipag kamay sa kung sino man ang dapat kamayan. Mag-iyakan sila hanggang gusto nila.

Sa akin di umiyak yung kaibigan ko nung college ng makipaghiwalay sa kanya yung boyfriend niya. Ako naman si mega comfort. Sa iba naman txt lang, “Dude may problema ako.” Tawag naman ako sabay punta pa sa bahay nila. Mga ganung drama. Tapik lang sa balikat katapat niyan sabay hirit ng “shot na! putanginang problema yan!”

Sa akin din umiiyak nanay ko kapag may problema siya. Kapag may tension sa bahay at wala siyang mahingan ng sama ng loob. Lalo na yung mga bagay na hindi nya masabi sa tatay ko o sa mga kapatid ko. Marami rami yun ah.

Yun yata ang papel ko sa buhay. Ang maging shock absorber.

Pero ayos lang yun sakin. Tingin ko kasi parte yun ng pagiging kaibigan at pagiging anak. Masaya ako pag nakikita kong nakatulong at napagaan ko mga nararamdaman nilang bigat sa dibdib.

Yun siguro ang dahilan kaya hindi ako emosyonal pagdating sa mga problema. Madalas sinasarili ko ang mga ito.  Hindi uso sakin ang mag-share. Kung kaya kong solusyunan ng mag-isa gagawin ko.

Tama na yung ako ang shock absorber, wag na sila. Kung pati ako makikiiyak sa kanila, baka kung ano pa ang mangyari. They’re my problems, it shouldn’t be theirs. Yan ang motto ko.

Abnormal. Pero ito ako.

Tama na nga. Bordering emo na.

1 comment so far

  1. nimfa de vera on

    Nice_kwatroh@yahoo.com mark profile pic q nka cup AQ n dlwa kmy q nkalumbaba..may tattoo za rghthand gilid


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: